sokak ve duvar

Yüreğinde aşk olmayan bir insanın aşığın çektiği acıyı anlaması mümkün değilmiş...

Geriye dönüp baktığımda bendeki melankoliye ve saflığa hem şaşıyor, hem de sinirleniyorum. Ama yaşadığım şeyleri hem çok acı, hem de burukta olsa mutluluk verici buluyorum.

Ne coşkulu, hırslı, güçlü ve inatçı bir aşıkmışım...

Onca acımasız söz ve davranışlara rağmen, niye karşısında öylece susmuş cevap vermemişim şimdi şaşıyorum. Ne zaman sözlerinin acısı karşısında bir şey söylemeye kalksam her seferinde onu kaybetme ve incitme duygusuyla yutkunup susmuşum hep. Üstelik kendim incinmeyi göze alarak. Öyle bir vurgun yemiş ki yüreğim, aşka dair içimde ne varsa alıp götürmüş.

Buda geçecek elbet. Zaman yüreğimin acısını da silip atacak içimden. Onu gördüğümde içimde kelebekler dans etmeyecekler artık, dizlerimin bağı çözülmeyecek ya da dudaklarım çölde suya hasret kalmış biri gibi kurumayacak, gözlerim gözbebekleriyle buluştuğunda kalbim yerinden çıkacakmış gibi atmayacak bi daha. Elbet bende unutacağım.

Ona başka bir gözle bakıyorum artık. Benim olmayan, kaybetmekten korkmadığım biri olarak. Ben onu boşu boşuna sevmiş ve yoktan var etmişim. Onu gözümde büyütmüş, yüceltmiş, sevgime değer bulmak için olduğundan daha iyi ve önemli kılmışım.

Uyuyan güzeli uyandırdığı için o üzülsün artık...

Nevriye Noktaoğlu

Onun için yapabildiğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan; üzülme, sen aşkını yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Sevdin, bekledin, özledin,sevindin, ağladın, güldün, içtin, şarkılar söyledin, düşündün, içindeki duyguları yazıya döktün...

Giden zaten gitmeyi kafasına koymuşsa eğer, ona "kal" demek; onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Sen kendini paralasan da giden gitmiştir bir kere. "Ağzınla kuş tutsan" bile eskisi gibi olmayacaktır artık. Bu sefer de "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil" diye soracaktır sana. Yaptıklarınla değil, yapmadıklarınla yargılayacaktır seni. Bu mahkemede hafifletici sebeplerde yoktur üstelik. İyi halin gözönüne alınmayacaktır.

Şimdi, dünyanın bu en adaletsiz mahkemesinde, yaşayamadıklarım için beni yargılayan o kişiye karşı kendimi müdafa hakkı istiyor; yüce mahkemeden sevdamın gücü karşısında yaşanmış, yaşanmamış ne varsa aynı şekilde ona da yaşatmasını diliyorum.

Ve benim gibi yüreğinin sesini dinleyenlere sesleniyorum:

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun as olan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilipte duymayanlar acıtsada içini unutma; yaşadığın sürece elbet o yüreğide sevecek ve anlayacak biri çıkacaktır. Sen yeterki koru yüreğinde taşıdığın o sevda duygusunu.

Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...